http://www.radnet.fm/djchai

ผู้ชายขี้แพ้...อ่อนแอมากๆ แต่ก็กล้ารับปากที่จะทายทักความเหงา คนที่ร้องไห้สุดแรงเกิดเท่านั้น จึงจะหัวเราะขบขันเต็มเสียงได้ ฉันจะร้องไห้เป็นวันสุดท้ายของความเศร้าใจ แล้วจะหัวเราะตลอดไปอย่างไร้น้ำตา . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . จะเข้าใจ...ทุกสิ่งที่ไม่เข้าใจ ยอมรับความเปลี่ยนไปของดินฟ้า หัวใจคนก็เปลี่ยนได้เป็นธรรมดา แม้แต่หินผา...มหาสมุทรยังเปลี่ยนแปลง . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . จะล้างความเจ็บปวดที่กัดกินเนื้อใจ เอาเสียงร้องไห้ซื้อความเข้มแข็ง หัวใจอ่อนแอก็จะแปรเปลี่ยนแปลง ไปตามแรงเหวี่ยงหมุนของโลกเรา . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ผู้ชายขี้แพ้...อ่อนแอมากๆ แต่ก็กล้ารับปากที่จะทายทักความเหงา ขอล็อกห้องร้องไห้...ล้างหัวใจเบาเบา ถึงพรุ่งนี้เช้า...จะหัวเราะกับความเศร้าเพียงลำพัง รางวัลตอบแทนจากรักที่ให้ไป คือตำแหน่งคนใกล้ที่เธอมองไม่เห็น คนอยู่สุดฟ้า...เธอกลับมองหาทุกเช้าเย็น และคิดถึงทุกจังหวะการเต้นของหัวใจ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . คนที่ทำดีกับเธอตลอด เธอเอาแค่อ้อมกอดให้อาศัย หัวใจทุกห้อง...เจ้าของคือใคร ได้แต่เก็บคำถามไว้ข้างในเรื่อยมา . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . จนมาวันนี้ที่ได้รับทราบ ภาพทุกภาพชัดเจนเห็นต่อหน้า คนที่อยู่ห่างไกลสุดสายตา โบยบินข้ามขอบฟ้ามาหากัน . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . คนร่วมก่อร่างสร้างหวังมามากมาย เธอมอบรักที่ล้มตายให้เป็นของขวัญ เสียงหัวใจเธอที่เต้น...ฟังชัดเจนอยู่ทุกวัน ไม่เคยมีฉันเป็นส่วนหนึ่งในนั้นเลย +++++++++++++++++ ฉันเป็นแค่คนธรรมดา หัวใจแกร่งกล้า...แต่ทว่าไม่ใช่เหล็กไหล มีความอดทนเท่ากับคนทั่วไป . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . เวลาร้องไห้ก็มีน้ำตา ถ้าเกินกว่าระดับมนุษย์จะทนได้ น้ำตาก็ล้นไหลนองใบหน้า สิ่งที่เธอทำต่างต่างนานา อย่าสำคัญคิดว่ามันน่าทน . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . กระดูกสันหลังฉันตั้งฉากกับพื้นโลก รู้จักสุขสันต์...เศร้าโศก...และสับสน ฉันมีร่างกาย...มีหัวใจ...มีตัวตน ต่างจากหุ่นยนต์ตรงที่มีหัวใจ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ไม่สามารถฝืนทนอะไรให้สุดสุด เกินระดับมนุษย์จะทนไหว ที่ร้องไห้นั้น...เพื่อยืนยันว่าฉันเป็นใคร ก็เป็นมนุษย์ทั่วไป...ที่เจ็บได้เป็นธรรมดา

เคยเป็นคนอยู่ได้คนเดียว ไม่เคยจะนอนเหงาใจ
ไม่เคยเรียกร้องใครๆ ให้มาเฝ้าคอยดูแล
เคยเป็นคนที่ไม่เคยแคร์ ว่าใครจะอยู่หรือว่าไป
แต่มันดูเปลี่ยนไปตั้งแต่เจอเธอ

มองดวงดาวก็ทำให้เหงาในใจ ไม่รู้ว่าเป็นอะไรได้แต่คิดถึง
ที่คิดถึง เพราะรักเธอใช่ไหม
ที่อ่อนไหว ง่ายดายหรือเพราะรักเธอจริงๆ
ก็ไม่เคยรู้ตัว ก็มันยังไม่ชิน
สับสนวุ่นวายในใจ จนหลับไม่ได้จริงๆ

เคยเป็นคนที่รักตัวเอง มากเกินที่จะรักใคร
ไม่เคยคิดมากเกินไป ไม่เคยไม่เป็นมาก่อน
มันกังวลไม่เป็นอันนอน ถ้าหากไม่อยู่ใกล้ๆเธอ
ทำไมต้องอยากเจอแต่เธอไม่รู้

มองดวงดาวก็ทำให้เหงาในใจ ไม่รู้ว่าเป็นอะไรได้แต่คิดถึง
ที่คิดถึง เพราะรักเธอใช่ไหม
ที่อ่อนไหว ง่ายดายหรือเพราะรักเธอจริงๆ
ก็ไม่เคยรู้ตัว ก็มันยังไม่ชิน
สับสนวุ่นวายในใจ จนหลับไม่ได้จริงๆ

ทุกคืนต้องคอยเป็นห่วง ว่าหลับหรือยัง
อย่างนี้ใช่ไหมคือความรัก อย่างนี้นั้นแปลว่าฉันรักเธอใช่ไหม
ก็อยากจะรู้..

ที่คิดถึง เพราะรักเธอใช่ไหม
ที่อ่อนไหว ง่ายดายหรือเพราะรักเธอจริงๆ
ก็ไม่เคยรู้ตัว ก็มันยังไม่ชิน
สับสนวุ่นวายในใจ จนหลับไม่ได้จริงๆ

เคยเป็นคนอยู่ได้คนเดียว ไม่เคยจะนอนเหงาใจ
ไม่เคยเรียกร้องใครๆ ให้มาเฝ้าคอยดูแล
เคยเป็นคนที่ไม่เคยแคร์ ว่าใครจะอยู่หรือว่าไป
แต่มันดูเปลี่ยนไปตั้งแต่เจอเธอ

มองดวงดาวก็ทำให้เหงาในใจ ไม่รู้ว่าเป็นอะไรได้แต่คิดถึง
ที่คิดถึง เพราะรักเธอใช่ไหม
ที่อ่อนไหว ง่ายดายหรือเพราะรักเธอจริงๆ
ก็ไม่เคยรู้ตัว ก็มันยังไม่ชิน
สับสนวุ่นวายในใจ จนหลับไม่ได้จริงๆ

เคยเป็นคนที่รักตัวเอง มากเกินที่จะรักใคร
ไม่เคยคิดมากเกินไป ไม่เคยไม่เป็นมาก่อน
มันกังวลไม่เป็นอันนอน ถ้าหากไม่อยู่ใกล้ๆเธอ
ทำไมต้องอยากเจอแต่เธอไม่รู้

มองดวงดาวก็ทำให้เหงาในใจ ไม่รู้ว่าเป็นอะไรได้แต่คิดถึง
ที่คิดถึง เพราะรักเธอใช่ไหม
ที่อ่อนไหว ง่ายดายหรือเพราะรักเธอจริงๆ
ก็ไม่เคยรู้ตัว ก็มันยังไม่ชิน
สับสนวุ่นวายในใจ จนหลับไม่ได้จริงๆ

ทุกคืนต้องคอยเป็นห่วง ว่าหลับหรือยัง
อย่างนี้ใช่ไหมคือความรัก อย่างนี้นั้นแปลว่าฉันรักเธอใช่ไหม
ก็อยากจะรู้..

ที่คิดถึง เพราะรักเธอใช่ไหม
ที่อ่อนไหว ง่ายดายหรือเพราะรักเธอจริงๆ
ก็ไม่เคยรู้ตัว ก็มันยังไม่ชิน
สับสนวุ่นวายในใจ จนหลับไม่ได้จริงๆ

เรื่องราวที่เธอได้ทำ
ให้ฉันเห็นมันต่อหน้า
มันทำให้ฉันนั้นทนไม่ไหว
ถ้าเธอได้ทำอะไร
กับเขาฉันคงต้องบ้า
ไม่อยากจะรู้
ไม่อยากจะเห็น
แต่ฉันก็รู้ว่าที่เธอทำ
เกือบจะทำให้คนเป็นบ้า
กี่ครั้งที่ต้องทนมา
มันเหนื่อยขนาดไหน
กี่ครั้งที่ต้องจำทน
เหตุผลที่ต้องทนไป
ก็รักเธอจากหัวใจ
ใช่จะแกล้งทำ
ตอบฉันที
ว่าฉันไม่ดีตรงไหน
ตอบฉันที
ว่าฉันไม่ดีอย่างไร
ที่เธอมาทำ
ให้ฉันเจ็บแสบ
ลึกเกินทนเก็บใจไว้
และเธอมาจาก
มาทิ้งกันไป
เจ็บช้ำเจียนตาย
เจ็บช้ำเกินใจจะอดทน
ไม่ทุกข์ไม่ร้อนอะไร
อย่างนั้นฉันคงไม่ว่า
ก็คงต้องลาและพอเท่านี้
ไม่มีถ้อยคำอะไร
ที่เธอเห็นมันว่าดี
ก็จบเท่านี้แค่จากเท่านั้น
แต่ฉันก็รู้ว่าที่เธอทำ
เกือบจะทำให้คนเป็นบ้า
กี่ครั้งที่ต้องทนมา
มันเหนื่อยขนาดไหน
กี่ครั้งที่ต้องจำทน
เหตุผลที่ต้องทนไป
ก็รักเธอจากหัวใจ
ใช่จะแกล้งทำ
ตอบฉันที
ว่าฉันไม่ดีตรงไหน
ตอบฉันที
ว่าฉันไม่ดีอย่างไร
ที่เธอมาทำ
ให้ฉันเจ็บแสบ
ลึกเกินทนเก็บใจไว้
และเธอมาจาก
มาทิ้งกันไป
เจ็บช้ำเจียนตาย
เจ็บช้ำเกินใจจะอดทน
แต่ฉันก็รู้ว่าที่เธอทำ
เกือบจะทำให้คนเป็นบ้า
กี่ครั้งที่ต้องทนมา
มันเหนื่อยขนาดไหน
กี่ครั้งที่ต้องจำทน
เหตุผลที่ต้องทนไป
ก็รักเธอจากหัวใจ
ใช่จะแกล้งทำ
ตอบฉันที
ว่าฉันไม่ดีตรงไหน
ตอบฉันที
ว่าฉันไม่ดีอย่างไร
ที่เธอมาทำ
ให้ฉันเจ็บแสบ
ลึกเกินทนเก็บใจไว้
และเธอมาจาก
มาทิ้งกันไป
เจ็บช้ำเจียนตาย
เจ็บช้ำเกินใจจะอดทน
และฉันต้องไป
ก็เพราะเกินใจจะอดทน

" บันทึกความรัก "


บันทึกความรักบนสมุดกาลเวลา
ทุกทรงจําในแววตายังคงมั่น
อยากบอกรักเธอเต็มสามร้อยหกสิบห้าวัน
แลกความคิดถึงกันมาเติมฝันตลอดไป

บันทึกความรักท่ามกลางวันเวลา
ที่เวียนมาหยอกล้อให้อ่อนไหว
แต่ความรู้สึกยิ่งมีอบอุ่นอยู่เต็มใจ
นานแค่ไหนก็ไม่มีวันน้อยลงไป..สัญญา